اما آنچه نوشته بود كه در عروه برهان بر نهج مستقيم نيست چون سخن مطابق واقع باشد خواه به برهان منطقى راست باش گو خواه مباش ، و چون نفس را اطمينان در مسأله حاصل شود و مطابق واقع باشد و شيطان بر آنجا اعتراض نتواند كرد ما را كافيست . « و الحمد اللّه على المعارف التى هى تطابق الواقع عقلا نقلا بحيث لا يمكن للنفس تكذيبها و للشيطان تشكيكها و تطمئن القلوب على وجوب وجود الحق و وحدانيته و نزاهته و من لم يؤمن بوجوب وجوده فهو كافر حقيقى و من لم يؤمن بوحدانية فهو مشرك حقيقى و من لم يؤمن بنزاهته من جميع ما يختص به الممكن فهو ظالم حقيقى لانه ينسب اليه ما لا يليق بكمال قدسه و الظلم وضع الشئى فى غير موضعه و لذلك لعنهم اللّه فى محكم كتابه بقوله الا لعنة اللّه على الظالمين سبحانه و تعالى عما يصفه به الجاهلون » فصل بالخير ، چون نوبت دوم كه مكتوب مطالعه كردم نظر بر رباعى كيشى افتاد و به خاطر آمد كه آنچه در آن مقام مكشوف شده و بدان مبتهج گشته كه بر حقيقت آن اطلاع يافته آنست كه روزى چند در اوايل ، اين ضعيف در آن مقام افتاد و خوش آمدى آن مقام ، و ليكن از آن مقام بگذشت يعنى چون از بدايت و وسط مقام مكاشفه درگذشت و به نهايت مقام مكاشفه در رسيد غلط آن اظهر من الشمس معلوم شد و در قطب آن مقام يقينى پيدا شد كه شك را در آنجا مدخل نيست ، پس اى عزيز مىشنوم كه اوقات شما به طاعات موظف است و عمر به آخر رسيده ، دريغ باشد كه در بدايت مقام مكاشفه بطريقى كه كودكان را بجوزى و مويزى چند بفريبند تا به مكتب روند به معارفى چند كه چون حذف باشد باز مانند و اكثر آيات بينات قرآن را جهت آيتى چند معدود متشابه تأويل كنند ، چنان كه آيت محكم اين آيت است كه : « قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ . الخ » و اخواتها را اين تأويل كنند « وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى » را مقتدا سازند و ندانند كه جهت تفهيم خلق تا خصوصيت رسول اللّه